ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ: 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ
Σ. ΣΟΡΟΓΚΑΣ
«Αν εγώ
αφιερώθηκα στην τέχνη, το 'κανα γιατί η
ζωή είναι τόσο παράλογη που, αν δεν έχει
κανείς αυτές τις διαφυγές προς το
ανιδιοτελές, του γίνεται ανυπόφορη». [Από
συνέντευξη του Νίκου Εγγονόπουλου στο
περιοδικό Η Λέξη]
Νίκος Εγγονόπουλος, Ποιητής και η μούσα του, υδατογραφία και μελάνι σε χαρτί
Ευτύχησα
να βρεθώ αρκετά χρόνια κοντά στον
Εγγονόπουλο και η λάμπουσα πνευματική
του προσωπικότητα στάθηκε αιτία να
επαναπροσδιορίσω χρόνιες και τελματωμένες
ιδεολογικές εμμονές μου. Γιατί μέχρι
τα μέσα περίπου της δεκαετίας του '60,
τόσο η ζωγραφική όσο και το μεικτό
γλωσσικό ιδίωμα του Νίκου Εγγονόπουλου
δεν υπήρχαν στα ενδιαφέροντά μου, όπως
άλλωστε δεν υπήρχε ούτε η παράδοση των
πατερικών κειμένων ούτε η ορθόδοξη
αγιογραφία, στην οποία με παρέπεμπαν
οι πίνακές του. Η στάση μου αυτή ήταν
απότοκη μιας αριστερής ιδεολογικής
σκευής, η οποία είχε καταδικάσει τέτοιες
αγάπες πολύ πριν, αφού η έννοια της
«προόδου», την οποία υπηρετούσα, είχε
πάρει στη συνείδησή μου διαστάσεις
μύθου που επιβαλλόταν σαν αξίωμα
αυτονόητο και προφανές, δίχως την ανάγκη
καμιάς επιβεβαίωσης. Για τον ίδιο λόγο
επεδίωκα φανατικά την ενότητα του
εκφερόμενου λόγου μου, ο οποίος όφειλε
να είναι συνεπής με τη γλώσσα του λαού,
δηλαδή τη δημοτική, δίχως προσμείξεις
με λόγια στοιχεία, τα οποία εθεωρούντο
εξ ορισμού υπονομευτικά της καθαρότητάς
της. Μ' άλλα λόγια, ζούσα σε έναν πολωτικό
ανταγωνισμό που περιέστελλε τη συνθετότητα
των νοημάτων της ζωής σε απλές διχοτομίες
του τύπου «προοδευτικό-συντηρητικό»,
και τίποτε δεν ήταν ικανό να κλονίσει
τον εφησυχασμό και τις βεβαιότητές μου.
