Στον δρόμο του Τζακ του τρελοτζάκ [Τζακ Κέρουακ]

Το «Στον Δρόμο», για τη γενιά μου, υπήρξε υποχρεωτικό ανάγνωσμα, κάτι σαν αναγνωστικό αλφαβητάριο της ουσιαστικής απελευθέρωσης που προετοίμασε τα ήθη για τη δεκαετία του εξήντα 

• ΚΡΙΤΙΚΗ

• ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΤΑ ΝΕΑ, 09-11-2002

Βίβλος των μπητνίκων, άνοιξε τον δρόμο για τον χιπισμό, το ροκ και τους εν γένει επαναστάτες που σήμερα πια, πενηντάρηδες ή εξηντάρηδες, αναβαπτίζονται στα άλλοθι της εποχής εκείνης για να μπορούν να κάνουν χωρίς πολλά πολλά τις δουλειές τους.

Εμβληματικό βιβλίο, είχε την τύχη που συνήθως έχουν τα εμβληματικά βιβλία. Πήρε την άγουσα για τα ράφια της βιβλιοθήκης, όπου ταχτοποιήθηκε μαζί με τις αναμνήσεις της εποχής που εκπροσωπούσε. Έκτοτε, είναι η αλήθεια, πολλές φορές σκέφτηκα να το ξαναδιαβάσω, όμως δεν τα κατάφερα ποτέ.

Στον δρόμο του Kέρουακ...

• Η άνοδος και η πτώση του «πατέρα» των Μπίτνικς σε μια αποκαλυπτική βιογραφία 
• Του Ηλία Μαγκλίνη, Η Καθημερινή, 10/11/2002 
• Ann Charters: Τζακ Κέρουακ. Μετ.: Γιάννης Λειβαδάς. Eπιμ.: Γ. Ι. Μπαμπασάκης. Printa, σελ. 352 

Η βιογράφος του Τζακ Κέρουακ, Ανν Τσάρτερς, συνάντησε τον τελευταίο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’60, για τις ανάγκες του βιβλίου που έγραφε γι’ αυτόν. Ηταν η εποχή της παρακμής ενός συγγραφέα ο οποίος απόλαυσε τις δάφνες της δόξας του για λίγα μόνο χρόνια. Το 1957, με την έκδοση του θρυλικού μυθιστορήματος «Στο δρόμο», ο Κέρουακ βρέθηκε από τα αζήτητα στις πρώτες σελίδες των εφημερίδων. Οι νεαροί της εποχής πηδούσαν τον φράκτη του σπιτιού του για να αποσπάσουν ένα αυτόγραφο, μια χειραψία. Από την μεγάλη τριανδρία της Μπιτ γενιάς, ήταν ο δεύτερος που αποκτούσε την καταραμένη φήμη: ο Γκίνζμπεργκ είχε ήδη ταράξει τα νερά το 1956 με το «Ουρλιαχτό»· το 1959 ο Μπάροουζ θα χάλαγε κόσμο με το «αηδιαστικό πορνογράφημα», «Το γυμνό γεύμα». Φαίνεται όμως ότι οι δύο τελευταίοι ήταν σε θέση να αντέξουν τη δόξα. Ο Κέρουακ δεν ήταν. Γύρω στα μέσα της δεκαετίας του ’60 είχε ήδη αρχίσει να χάνει τον έλεγχο. Κυρίως, είχε αρχίσει να χάνει επαφή με την εποχή του – μια εποχή ταραγμένη, δραστικά διαφορετική από εκείνην στην οποία είχε μεγαλώσει. Πάνω απ’ όλα, μια νέα εποχή της οποίας το έδαφος είχε προετοιμάσει ο ίδιος, μαζί με τους φίλους του. Ως γνωστόν, χωρίς Μπίτνικς δεν θα είχε Χίππις.